از رنجی که می بریم

پیشکش به...:

در ایرانی و بی جانی و بر ایران نمی گریی

به کیش و دین خود ناگه شدی نادان نمی گریی

چو نام رستم و سهراب گم کردی ز یاد خود

هزاران دشمن ار آید سپر بر جان نمی گریی

به جانبازی به یاد آری علی و اکبر و عباس

دریغا یک دم از چشمت به بابک هان نمی گریی

خروش کاوه از یادت برفت و مرد آیینش

زبان بستی نگفتی هیچ و شد ویران نمی گریی

سپردی میهن خود را به بیدادی و دهشت ها

بر این میهن بغرید آن شه دیوان نمی گریی

در اندیشه نمودی تو هزاران سال خاموشی

به فردا نیست امیدی بر این سامان نمی گریی

درین خاموشی پندار اگر زرتشت گوید هان:

فراموشت شد آن کیش و ره نیکان نمی گریی

به فرهنگ و خرد نازی و پیشین درفش خود

زبانت شد زبان تازیان ای جان نمی گریی

نمی دانی در این گیتی بدزدیدند نامت را

فراموشت شد آرش ها و آن پیکان نمی گریی

سخن گفتم برای تو که بیداری ز سر گیری

تو خاموشی و نادانی و من گریان نمی گریی

گمشده

گم شده ام در این جهان پیچ در پیچ

به کدامین سو بیابم تو را؟

آتشکده ای نیست...

هیچ و پوچ

بر خود میپیچم

 تا شاید باز شود پیله ی تنیده بر پیکرم

در برکه ی سرد

قورباغه ای در کمین است...

سر بچرخان دلم

پیشکش به...:

سر بچرخان دلم

سر بچرخان و فراموش کن هر آنچه را که خوانده ای

سر بچرخان و فریاد بزن تمامت را

روزهای تاریک را می توان روشن کرد

اگر برداری از چشمانت

آن عینک دودی تنهایی را

 

سر بچرخان دلم

سر بچرخان و آغاز کن تمام ناگفته ها را

سر بچرخان و بنویس از خدا

نترس از کفر شب، هنوز هم چراغی هست

سر بچرخان و بنویس

آغاز نبشته هایم را به نام چشمانت می زنم

به نام همان چشمانی که خدا را در آن دیدم

 

سر بچرخان دلم

نشانه ی پیامبریت همین دل ِ تنگ توست

و کتابت، چشمان نمناکت

دوزخ تنهایی ماست، وگرنه آتش بهانه ای ست

برای کسانی که تاب نگاه خدا را ندارند

و بهشت خُنیایی ست که هرگز نواخته نشده است

سر بچرخان دلم

معجزه ای در کار نیست

تنها از خدا بگو

از دستان بزرگ و دل کوچک او

از شب نشینی ها

از نوازش ها

از نیایش ها

نترس، که دین عشق تحریف نشدنی ست

 

سر بچرخان دلم

پیامبری ات را نمایان کن

بر تمام کسانی که می پندارند

خدا تنهاست

نشان بده تمام توان خدا را

که در دو واژه خلاصه می شود

 

سر بچرخان دلم

سر بچرخان دلم

نوروزانه

پیشکش به روان پاک فرید:

گرد گیری کرده ام اتاقم را

تا نشانی از تو نباشد

آه...

با این دل بی تو چه کنم

 

یک عمر سکوت

پیشکش به روان میهن پرستان:

به یاد کودکی هایم

ورق می زنم برگ های کتاب اول را

آن مرد آمد

آن مرد با چماغ آمد

آن مرد با چماغ برای پیکار آمد

و فراموش می کنم تمام داستان های کودکی ام را

به یاد آن روزگار، یک عمر سکوت...

 

پوچ همچون تو

نگاهی سوی چشمانم نیست

.

.

.

من تباهیده ترین نقطه ی دنیایم...

پانته آ

پیشکش به بانوی بی تکرار(پانته آ):

نم کشیده سوادم

در نگارش نام تو

.

.

.

سنگ نبشته ها از تو می گویند

ترانه

جز آوای تو

هیچ ترانه ای شنیدنی نیست

 

رسیدن

برخیز

خوب می دانم

که هنوز تپانچه ها بیدارند

ولی تا رسیدن

راهی نیست